Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy w zakresie okoliczności, które były istotne w rozumieniu art. 227 k.p.c. dla rozstrzygnięcia sprawy, są prawidłowe. Sąd Apelacyjny uznaje je za własne, w pełni podzielając ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która odpowiada kryteriom z art. 233 § 1 k.p.c.
Zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. skarżący wiąże z błędnym uznaniem przez Sąd I instancji, że nie zaistniała przewidziana w art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. podstawa pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie I ACa 221/12 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności przeciwko M. M. (1) w zakresie punktu I wyroku postanowieniem Sądu Okręgowego w O. z dnia 16 listopada 2012 r. w sprawie V GCo 53/12. Tym samym zarzut ten dotyczy nie dokonanych ustaleń, ale ich oceny prawnej.
Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 328 § 2 k.p.c. trzeba przypomnieć, że zarzut ten może być skutecznie postawiony w apelacji tylko wtedy, gdy braki w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i oceny prawnej są tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona bądź ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2012 r., II UK 162/11, LEX nr 1171001; z dnia 14 lutego 2012 r., II PK 139/11, LEX nr 1167468). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie ma zaś miejsca, ponieważ Sąd I instancji poczynił ustalenia faktyczne, wskazał dowody, na których się oparł, a także przedstawił argumentację prawną. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na poddanie go kontroli instancyjnej.
Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 132 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie dokonania zwrotu odpowiedzi na pozew pomimo niezałączenia do niej dowodu doręczenia drugiej stronie odpisu pisma albo dowodu wysłania go przesyłką poleconą, skoro zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 20 września 2013 r. zwrócono odpowiedź na pozew (...).
Przechodząc do oceny prawnej należy wskazać, że podjęta przez powoda, zgodnie ze wskazaniem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku zawartym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie I ACz 61/13 oddalającego zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia 16 listopada 2012 r. w sprawie V GCo 53/12 nadające klauzulę wykonalności w zakresie punktu I wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie I ACa 221/12 przeciwko M. M. (1), jako wspólnikowi ponoszącemu odpowiedzialność bez ograniczenia całym swoim majątkiem za zobowiązania (...) Spółki jawnej w D., obrona merytoryczna przez wytoczenie powództwa przeciwegzekucyjnego była skuteczna.
Według art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli przeczy zdarzeniom, na których oparto wydanie klauzuli wykonalności, a w szczególności gdy kwestionuje istnienie obowiązku stwierdzonego tytułem egzekucyjnym niebędącym orzeczeniem sądu albo gdy kwestionuje przejście obowiązku mimo istnienia formalnego dokumentu stwierdzającego to przejście, zgodnie zaś z art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane; gdy tytułem jest orzeczenie sądowe, dłużnik może powództwo oprzeć także na zdarzeniach, które nastąpiły po zamknięciu rozprawy, a także zarzucie spełnienia świadczenia, jeżeli zarzut ten nie był przedmiotem rozpoznania w sprawie.
W ocenie Sądu Apelacyjnego powód zasadnie domagał się pozbawienia wykonalności w oparciu o art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. na tej podstawie, że nie zaistniało zdarzenie, na którym oparto wydanie klauzuli wykonalności.
Sąd Okręgowy w O. postanowieniem z dnia 16 listopada 2012 r. w sprawie V GCo 53/12 nadał klauzulę wykonalności w zakresie punktu I wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie I ACa 221/12, w którym zasądzono od (...) Spółki jawnej w D. na rzecz M. M. (2) tytułem wypłaty zysku tej Spółki kwotę 130.293,29 złotych - przeciwko M. M. (1), jako wspólnikowi ponoszącemu odpowiedzialność bez ograniczenia całym swoim majątkiem za zobowiązania (...) Spółki jawnej w D.
Tymczasem Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 października 2008 r. w sprawie V CSK 172/08 (LEX nr 483361) wyraził pogląd, akceptowany także przez przedstawicieli nauki prawa handlowego (por. Andrzej Kidyba, Komentarz do Kodeksu spółek handlowych, System Informacji Prawnej LEX) i podzielany również przez Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie, że przez "zobowiązania spółki", które stosownie do art. 82 § 1 k.s.h. spłaca się z majątku spółki jawnej w przypadku jej likwidacji i za które zgodnie z art. 22 § 2 k.s.h. każdy wspólnik odpowiada bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką, z uwzględnieniem art. 31 k.s.h., przewidującego tzw. subsydiarną odpowiedzialność wspólnika, należy rozumieć zobowiązania spółki wynikające z jej stosunków "zewnętrznych", tj. wobec jej wierzycieli niebędących wspólnikami jak i wierzycieli będących wspólnikami, gdy zobowiązania nie wynikają ze stosunku spółki. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że z istoty spółki jawnej wynika, iż roszczenia wynikające ze stosunku spółki - a typowym takim roszczeniem jest roszczenie o wypłatę udziału w zysku (art. 51 § 2 k.s.h. i art. 52 § 1 k.s.h.) - wspólnicy mogą kierować tylko wobec spółki, a zasady tej nie zmienia art. 22 § 2 k.s.h. Ustanowiona w art. 22 § 2 k.s.h. odpowiedzialność wspólnika za zobowiązania spółki dotyczy zobowiązań, które może zaciągać spółka w ramach przyznanej jej zdolności (art. 8 k.s.h. w zw. z art. 4 § 1 k.s.h.), a zdolność ta obejmuje stosunki "zewnętrzne", tj. zachodzące pomiędzy spółką a jej kontrahentami. Wspólnik odpowiada zatem solidarnie wraz ze spółką za zobowiązania spółki wynikające z tych "zewnętrznych" stosunków. (...) spółce jawnej zdolność do zaciągania zobowiązań nie obejmuje stosunków "wewnątrzspółkowych" i przewidziana w art. 22 § 2 k.s.h. odpowiedzialność wspólnika za zobowiązania spółki wynikające z tych stosunków nie rozciąga się na te zobowiązania, nie rozciąga się więc na zobowiązanie spółki do wypłaty wspólnikowi udziału w zysku.
W świetle powyższego trzeba uznać, że powód nie odpowiada za zobowiązania (...) Spółki jawnej w D. względem M. M. (2) z tytułu wypłaty zysku tej Spółki objęte wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie I ACa 221/12.
Korekta rozstrzygnięcia Sądu I instancji przez oddalenie powództwa skutkowała zmianą orzeczenia tego Sądu o kosztach procesu i kosztach sądowych.
Ostatecznie pozwana przegrała proces w pierwszej instancji i dlatego stosownie do art. 98 § 1 i 3 k.p.c. winna zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty postępowania przed Sądem I instancji, na które składa się uiszczona przez niego opłata sądowa od pozwu w kwocie 1.500 złotych i wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 złotych, ustalone w oparciu o § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t.: Dz. U. z 2013 r. poz. 461) wraz z opłatą od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych.
Jednocześnie na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j.t.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 z późn. zm.) w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. pozwana winna zwrócić na rzecz Skarbu Państwa brakującą część opłaty sądowej od pozwu w kwocie 5.015 złotych, od uiszczenia której powód był zwolniony.
Dlatego na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. orzeczono reformatoryjnie jak w punkcie I sentencji.
O kosztach procesu za drugą instancję orzeczono mając na uwadze wynik postępowania odwoławczego oraz treść art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i art. 109 k.p.c. Apelacja powoda została uwzględniona w całości i dlatego pozwana winna zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty postępowania odwoławczego, na które składa się opłata sądowa od apelacji w kwocie 1.500 złotych i wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 2.700 złotych, określone w stawce minimalnej wskazanej w § 6 pkt 6 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t.: Dz. U. z 2013 r. poz. 461).

Make entry:
Name :
Email:
Homepage :
Security code:
  ( please enter in the field )
Postings:
Smileys: ::) :) ;) :D ?:( :( :o :8 :P :[ :X :* :-/
BB-Code: bolditalicunderlined
No entries available!

Free website powered by Beep.com
 
The responsible person for the content of this web site is solely
the webmaster of this website, approachable via this form!